Netelige Kwestie

Social Media

‘Mama, dit moet stoppen! Je doet me pijn! Op-hou-den!’

De buren bedenken met gefronste wenkbrauwen hoe dat spotje over huiselijk geweld ook alweer ging, en zelf vraag ik me af hoe hard mijn helden gaan gillen als ze echt eens een schedelbasisfractuur hebben. Voor nu ploeg ik met poezelige bewegingen onverstoorbaar door hun gladden haartjes. Met een netenkam.

Mocht je nu hopen dat de blog fictie is, helaas. Geen haar op mijn hoofd die dit verzinnen kan. Maar lees rustig verder, er is nog nooit een luis door het scherm gesprongen. Stop ook maar met krabben. En natuurlijk weet je zelf ook wel dat de jeuk die je nu op je arm hebt hier al helemaal niets mee te maken kan hebben 😉

Nu doe ik wel stoer, maar zondag rezen ook mijn haren te berge bij het concluderen van een ware veestapel op mijn hoofd. En op die van mijn halve gezin. De ongezogen vloerbedekking staarde me verwijtend aan. En waren de jongens wel in de douche geweest deze vakantie? Het feit dat ik al twee weken aan mijn hoofd krabde, móest er echter wel op duiden dat ons uiterst – niet-schoongemaakte vakantiehuisje nog meer in zich had dan de zichtbare spinnenwebben en stofnesten. Al mopperend en kokhalzend ben ik naar de apotheek gecrost. Ik had nog 20 uur om het op te lossen. Anders hing mij een zware straf boven het krioelende hoofd. Want kinderen mogen geen levende huisdieren meenemen naar school… Als het niet zo beschamend was, zou ik de hilariteit er wel van kunnen inzien, dat juist mij dit overkomt…

Terwijl ik nog stond na te denken hoe ik de anderen wachtenden kon dumpen voordat ik mijn diagnose zou moeten doorgeven, hoorde ik opeens voor mij bekende adviezen, maar dan gegeven aan de man aan de balie. Hij ook! Mijn schouders zakten weer in ontspannen positie, en ik grijnsde naar hem in een poging tot lotgenotencontact. Hij grijnsde terug, maar liet nog wel even weten dat hij zelf niet was besmet. Dat maakte mij wederom zielig en vies.

De apotheekster keek mij liefdevol aan, liet mij een mooi kam kiezen en schoof op mijn aandringen nog een potje luizendoder over de toonbank. Ze verzekerde me dat het niet stonk. Maar het meest verheugd werd ik van haar ontboezeming over het afknippen van de krullen van haar dochter, ten tijde van de uitbraak in huize Pillendraaier. Zij ook!

Thuisgekomen heb ik al ons beddengoed gewassen, hoewel dat niet hoefde van de expert. Zo blij dat ik in 2013 slachtoffer ben en niet in 2010 😉

De eerste chemische aanval heeft heel wat slachtoffers gemaakt. En nu kam ik dus tweemaal daags mijn toch al steile, dunne haar tot een soort glad stuk papier. Helaas verlies ik vooral mijn haren en niet mijn neten. Die moet Simon er uit vissen. Lucky man!

De jongens komen elke dag schoon, zij het bijna te laat, op school. Andere moeders checken hun kids en zijn ook schoon. Zij vertellen verhalen over hun eigen ervaringen. Ik heb mijn les weer geleerd. Luizen bestaan echt, maar kunnen niet springen. En bovenal hebben ze NIETS met hygiëne te maken. Dus die ene, kortstondige gedacht aan meer soppen en zuigen, kan met de luizen en de schande het huis weer uit 😉

Geef een reactie

AlphaOmega Captcha Classica  –  Enter Security Code